Mariza-"Terra"

Mariza w swych muzycznych poszukiwaniach nie stara się chować gatunku fado do muzeum. I pewnie dlatego zyskuje przychylność młodej publiczności. Muzycy i producenci , którzy jej towarzyszą nierzadko mają w swym dorobku projekty z największymi gwiazdami współczesnej muzyki rockowej, czy pop. Tak jest choćby w przypadku gitarzysty Dominica Millera, od dwudziestu lat grającego u boku Stinga. Jego gitara daje o sobie znać także na najnowszym albumie Marizy - „Terra".

Już poprzedni album „Transparente" (2005) zachwycał oryginalnością kompozycji, soczystym i przejmujacym głosem samej Marizy, ale także zjawiskowym brzmieniem orkiestrySinfonietta De Lisboa pod batutą brazylijskiego artysty Jacques'a Morelenbaum. Tło utworów wypełniało brzmienie smyczków, co w połączeniu z wokalem o takim ładunku emocjonalnym, dało piorunujący efekt. Album w wielu krajach pokrył się platyną.

Myślę, że podobnie będzie w przypadku najnowszego dzieła Marizy, zważywszy także na to, kto jej w tych nagraniach towarzyszy. Przede wszystkim postawiła na gitarę flamenco i zmysł producencki Javiera Limóna. Duch jego gry obecny jest w rozpoczynającym album „Já Me Deixou" mającym znamiona greckich rytmów. Przejmująco zaśpiewane „Minh' alma" zwłaszcza w partii refrenu budzi szacunek i podziw dla możliwości wokalnych Marizy.

Skoczna i dynamiczna „Rosa Branca" jest miłym urozmaiceniem i ukazuje naszą bohaterkę trochę w innym świetle. Nie tylko zatem wzrusza i zachwyca, ale też bawi i rozwesela. „Beijo de Saudade"śmiało mogłaby w swym repertuarze umieścić Cesaria Evora, lub inna gwiazda z Wysp Zielonego Przylądka. Dla Marizy taką zacną postacią okazał się Tito Paris i dlatego śpiewa z nią w duecie. Towarzyszy im brzmienie i solo trąbki, co nie jest takie oczywiste w przypadku fonograficznych dokonań artystki. A nawet stanowi pewnego rodzaju nowość.

Kubańskie wibracje poczujemy w utworze „Fronteira". Współpraca z pianistą Chucho Valdesem nie pozostaje tu bez znaczenia. W innych nagraniach pojawi się tez kolejny znany pianista, tym razem z Brazylii. A jest nim legendarna postać Ivana Linsa, uznanego za jednego z najwybitniejszych , obok Antonio Carlosa Jobima, wspólczesnego twórcę brazylijskich songów.

Poczuć można również słowiańskie odniesienia do naszych skal i harmonii. Ballada „Tasco Da Mouraria" przywołuje skojarzenia z piosenkami rodzimej Edyty Geppert i myślę , że żadna w tym ujma dla obu artystek. Może po prostu mają podobną wrażliwość? Przecież tak bywa nie raz....Dominic Miller da jeszcze znać o sobie w „Alma de Vento" i charakterystyczne brzmienie gitary akustycznej (dla mnie już zawsze kojarzone z niesmiertelnym stingowym„Shape Of My Heart") otuli swym brzmieniem wibrujące struny głosowe pięknej Marizy.

Należy także podkreślić, że oprócz doskonałej oprawy audio album„Terra" zawiera fotografie ukazujące urodę portugalskiej pieśniarki. Na koncertach występuje przeważnie w szerokich gotyckich sukniach, co w zestawieniu z jej tlenioną fryzurą daje obraz świadomej, pięknej, ujmujacej swym talentem kobiety. Polska publiczność wielokrotnie mogła poczuć klimat fado w wydaniu Marizy. Wrocławianie przekonali się o tym marcu 2003 roku podczas XXIV Przeglądu Piosenki Aktorskiej, a potem w czasie festiwalu Wrocław Non Stop w lipcu 2005 roku. Kto wówczas nie miał okazji zobaczyć na żywo tego zjawiska, powinien wybrać się na  wrocławski koncert artystki, który odbędzie się 29 maja.