W chmurach (***)

Nie podzielam zachwytu polskiej krytyki filmem Jasona Reitmana. Zraziły mnie szczególnie sceny spotkań rodzinnych, gdy bohater przewartościowuje swoje życie, „W chmurach” ląduje dużo bliżej niż chociażby „Bezdroża”, czy niedawny remake z Robertem De Niro, zatytułowany „Wszyscy mają się dobrze”.

Gdy zobaczyłem łzawy film, sprzedawany jako pierwszą hollywoodzką produkcję o kryzysie, byłem przekonany, że gdy dotrze do Polski zostanie zjedzony w złośliwych recenzjach. Za banalne dialogi, przewidywalny rozwój zdarzeń, nachalne przesłania wygłaszane w finałowej częśći.

Zobacz zwiastun filmu:

Pochwalić można oczywiście George’a Clooneya, szczególnie za partie, które nagrał jako narrator, chociaż narracja to w takim filmie pójście na łatwiznę. „W chmurach” ma duży potencjał – opowieść o specjaliście od zwalniania pracowników, obserwacja korporacyjnego tchórzostwa, rujnowania ludzkich losów w białych rękawiczkach zaczyna się obiecująco.

George Clooney pasuje do roli współczesnego samotnika. Jego domem są lotniska i hotele, namiastkę szczęścia czerpie z wyznaczników statusu społecznego i finansowego.

Romantyczna przygoda z kobietą startuje od dzielenia się sekretami kart stałego klienta, analizowania przelatanych mil i pułapek zastawianych przez firmy wynajmujące samochody. Poza historią miłosną jest w filmie Jasona Reitmana element komedii korporacyjnej. Młoda współpracownica głównego bohatera ma zrewolucjonizować biznes zwalniania ludzi. Zamiast kosztownych podróży wystarczy łącze internetowe. Emocjonalne decyzje będą wypowiadane z prawdziwym dystansem, na odległość, słowa fałszywego pokrzepiania mają być wypowiadane ze szklanego ekranu.

Świat firm i korporacji ceni takie pomysły, nie zwracając uwagi na konsekwencje. Najczęściej przekonują się o nich sami pomysłodawcy, ale dopiero wtedy gdy jest już za późno. Bohater Clooneya staje się więc miłosnym wyzwaniem dla dojrzałej kobiety i mentorem dla dziewczyny wchodzącej w zawodową dorosłość. Zaskoczeń nie będzie – wystarczy uważnie słuchać, gdy bohaterka Very Farmigi powie kochankowi: „jestem dokładnie taka jak ty, ale z waginą”. Wystarczające będzie także spojrzenie na emocjonalnie rozchwianą bohaterkę Anny Kendrick, chociażby podczas podróży samolotem. Obie kobiece postaci są do pewnego stopnia antypatyczne, ale czy wywołanie emocjonalnych reakcji u widza wystarczy do oscarowej nominacji?

Bardziej bulwersowały mnie laury dla Jasona Reitmana.

Twórca „Juno” dostał nominacje za reżyserię i scenariusz-adaptację. Być może książka była dużo gorsza, jak przed laty w wypadku „Forresta Gumpa”, ale sam fakt, że „W chmurach” faworyzowano do Oscara za scenariusz długo wyprowadzał mnie z równowagi. Ostateczne, niespodziewane zwycięstwo „Precious” przyjąłem z ulgą.

Oscara bądź co bądź literackiego nie dostał film z dialogiem: „Kasa cię ogrzeje. Zapłaci za twoje ogrzewanie. Kupi ci koc. Ale nie da ci takiego ciepła, jakie daje mi trzymający w swych ramionach mąż”. Od ekranowego lukru z filmu „W chmurach” zasycha w gardle.